Slechte spelling? Moge de bliksem je treffen!

Ik huur geen mensen in die niet goed kunnen spellen, roept iFixit’s eigenaar Kyle Wiens. IFixit.com is de werelds grootste aanbieder van online handleidingen. Zijn andere bedrijf, Dozuki, helpt grote bedrijven bij het schrijven van hun eigen technische handleidingen. Ik lees met interesse waarom hij eist dat potentiële werknemers nagenoeg perfect scoren op zijn spellingtesten. Die overigens onderdeel zijn van de sollicitatieprocedure.

Had ik zelf werknemers, dan zou ik er ongetwijfeld strikte regels op na houden wat spelling en taalgebruik betreft. Dit is tenslotte een tekstbureau en werken met correcte taal is essentieel. Maar maakt dat mij of mijn denkbeeldige werknemers onfeilbaar? Absoluut niet.

En daarom kan ik me ook niet vinden in de uitspraken van schrijvers zoals Lynn Truss die vinden dat mensen die bekende spellingfouten maken, door de bliksem getroffen moeten worden, ter plekke gevierendeeld en begraven in een graf zonder grafsteen.

‘Tiepvouten’ zijn snel gemaakt. Onbewust lees je er bij het nakijken van je eigen werk simpelweg overheen. Wie zonder zonde is, enzovoort.

Natuurlijk, bedrijven als die van Wiens moeten net als ik met schrijven en redactiewerk brood op de plank krijgen. Wie niet weet wat het verschil is tussen “jou” en “jouw” komt niet eens voorbij de voordeur*, niet die van Wiens en niet die van mij.

* Wiens maakt uitzonderingen voor mensen die dyslectisch zijn of Engels als tweede taal geleerd hebben.

Wiens probeert zijn zero tolerance beleid uit te leggen. Hij snapt dat mensen het oneerlijk vinden. Spelling heeft niks te maken met creativiteit, hoe goed je bent in je werkzaamheden of je intelligentie, zegt men. Maar, verklaart Wiens, als je na 20 jaar nog steeds niet weet “ik” altijd gevolgd wordt door werkwoordstam -t, is je leercurve niet echt betrouwbaar.

Wie weinig spellingfouten maakt, maakt ook weinig fouten bij het doen van hele andere werkzaamheden zoals rekken vullen of kopietjes maken. Wie oog heeft voor de details van woorden en zinnen heeft ook oog voor details bij andere werkzaamheden zoals programmeren of repareren.

Klinkt als een solide theorie. Maar spreekt Wiens hier vanuit zijn eigen taalgevoel of vanuit een algemene stelling?

Waar we allemaal wel achter kunnen staan is dat slordigheid die doorbreekt tijdens een sollicitatiegesprek ook slordigheid belooft bij de werkzaamheden. Het zit in de aard van het beestje.

Wat denken de lovers en haters van Wiens over zijn mening? Moet een bedrijf zero tolerance aanhouden als het op spelling aankomt?

Nee, roepen de tegenstanders!

Perfectie is zelden nodig om te communiceren. Mensen die spellingfouten maken, lijken alleen maar dom in de ogen van mierenneukers en taalnazi’s.

Vervolgens struikelen de tegenstanders over het hebben van een mentaal handicap als dyslexie. Dat is geen bewuste keuze.

Maakt het feit dat ze moeite hebben met spelling hun dan volstrekt nutteloos voor de maatschappij?

Daarbij raakt met ook aan het idee dat een andere taal leren als volwassene best wel een helse klus kan zijn. Je zal maar vluchten naar een vreemd land, met universitaire diploma’s op zak en geen kans op een fatsoenlijke baan omdat de werkgever perfecte spelling eist. Perfecte spelling eisen van een volwassene die Engels als tweede taal leert, is onmenselijk.

Tenslotte leggen de tegenstanders van zero tolerance creativiteit op tafel. Want talent en intelligentie zijn meer dan spelling en taalgebruik. Mensen met grote ideeën geven niet om details als spelling. Zij vinden dat zeuren over spelling iets is dan de ‘talentlozen’ onder ons doen omdat ze zelf niks moois kunnen verzinnen.

Vooral die laatste uitspraak maakt de voorstanders van zero tolerance aan het lachen.

Denken dat je briljant bent in je vakgebied is nog geen excuus om je moedertaal niet fatsoenlijk te kennen. Mensen met grote ideeën weten echt wel dat ze niet serieus genomen worden als ze geen ei van een ij kunnen onderscheiden.

De voorstanders zien goede spelling en taalkennis als een onderdeel van levenskennis. Wie lui is of slordig in taalgebruik, is ook lui en slordig in het leven. En wie wil nou een werknemer op de payroll hebben staan die hoofdletters en leestekens maar verspilde tijd vindt?

De duivel zit in de details, zegt men wel eens.

Binnen een bedrijfstak waar schrijven core business is, is het zero tolerance relevant. Maar ook andere bedrijfstakken moeten zich realiseren wat spellingfouten kunnen veroorzaken. In een tijd dat content marketing alles is wat de klok slaat, kan geen enkel bedrijf zich veroorloven blogbericht na blogbericht te publiceren dat serieuze spellingfouten heeft. De kans op imagoschade is erg groot .

Tenslotte begrijpen de voorstanders wel de bezorgdheid i.v.m. de moeilijkheid van het leren van een tweede taal als volwassene. Maar, voegen ze er aan toe, goed een taal beheersen is in elke baan belangrijk, van toiletjuffrouw tot universiteitsprofessor. De banen liggen niet voor het oprapen. Oefen dus eerst zoveel mogelijk je tweede taal voordat je gaat solliciteren naar een baan.

Taal is mijn vak maar ik weiger een taalnazi te zijn.

Ik heb een lieve twittervriendin die regelmatig taalfouten maakt. Na een paar verbeteringen van mijn kant, vertelde ze dat ze altijd al moeite had met spelling. Ze doet het niet met opzet en probeert zichzelf te verbeteren door taalspelletjes* te spelen. Ik ben gestopt met het corrigeren en accepteer haar zoals ze is, inclusief de spellingfouten.

*Ik speel al 2 jaar Wordfeud met haar en er is een stijgende lijn in haar spel en haar spelling. Ik durf daar best wel trots op zijn.

Door mijn werk kom ik wel eens in contact met mensen die nooit de lagere school afmaakten of door huiselijke omstandigheden niet konden leren. Laaggeletterden en analfabeten…goede mensen, mensen die wel willen leren, maar die zich schamen voor hun ‘gebrek’. En dus dom genoemd worden.

Ook dat is een vooroordeel waar we vanaf moeten.

Mijn werk behelst ook social media en wie veel tijd doorbrengt op social media kan het niet helpen de taalgruwels te zien. De allerergste fouten krijgen een ereplaatsje op mijn blog. En de rest? Taal is mijn vak maar ik weiger privé een taalnazi te zijn.

Wat vind jij eigenlijk? Zero tolerance, spelling als ultieme test of maakt taal niet zoveel uit als je maar goed bent in je eigen vakgebied? Weerspiegelt de beheersing van taal iemands persoonlijkheid? Storen opvallende taalfouten in blogberichten jou? Mogen mensen die het Nederlands niet goed beheersen, hogere functies bekleden? Ik hoor graag jouw mening.

SchrijfSterA

SchrijfSterA

Tekstschrijver | Redacteur at Tekstbureau Van Ginneken
Taalkompas | CEO en toiletjuffrouw | INTJ | Ecomodernist

-- CONTACT --
SchrijfSterA

Latest posts by SchrijfSterA (see all)

Delen? Graag!